دلیلش رو خودمم نمیدونم 

نوشتن رو خیلی دوس دارم اما حوصله اش رو ندارم

من مثل یه خرگوش میمونم که به دیوار اویخته شده

اون دوس داشته بازی کنه نه به بازی گرفته بشه

حالا اون خرگوش می خواد سعی کنه

خیلی خیلی زیاد سعی کنه

حتی اگه تا پایان عمرش طول بکشه از اون دیوار و زندانش رها بشه

تا حتی یه لحظه بتونه ازادی خودش با چشماش ببینه 

بفهمه مفهوم اش چیه

حتی اگه گوش هاش زخمی شن

یه روزی بر میگردم و به اون خط ها

خط های که از روی تنفر به روی دیوار کشیدم نگاه میکنم.

ناراحتم

خیلی زیاد

این وبلاگم خیلی دوس داشتم خیلیی

تنها جای بود که یه جورای خودم بود

خیلی سرت غر زدم

خیلی باهات گریه کردم

اما تو هیچی نگفتی

شاید تو بهترین دوستم باشی          

میخوام برم

شاید ۱ ماه دیگه برگردم شایدم ۱ سال دیگه یا......

نتونستم دووم بیارم حتی ۱ سال

می خواست تو مرداد روز تولدم بنویسم چه حسی نسبت به این روز دارم

می خواستم بگه روز تولدم عصبی ام می کنه

اما دیگه حوصله اش ندارم

من خرس کوچولوم برداشتم تا مثل همیشه تنها برم

کجا نمیدونم

شاید به سمت شیوای جدید

اما این شیوا رو دوس دارم نمی خوام مثل بقیه شم

شاید م به سمت زندگی کردن .

مرسی از همه ی کسای که این چند وقت امدین اینجا

اینارو خوندین به هر دلیلی کامنت گذاشتین

اینجارو خیلی دوس دارم

 دوستام رو با نوشته هاشون خیلی زیاد دوس دارم

میام وبلاگتون

همیشه از فراموش کردن دوستام و کسای که دوسشون دارم متنفر بودم

اما همیشه خوم فراموش می شدم

من فراموش شده ی دیروزم و خاکستر شده فردا!